Ik kom eraan hoor

Welkom lieve lezers,

Terwijl ik dit typ zit ik bij de gate te wachten, en het is rustig in deze hoek van Schiphol. Het vliegtuig waarmee ik straks naar Hongkong vlieg is een boeing 777-200er met een maximale snelheid van 900km/pu, beter dan zo snel zullen we maar zeggen. De bemanning is net vrolijk aan boord gestapt en ondanks een emotioneel afscheid voel ik me best oke. Afscheid nemen blijft iets wat ik altijd moeilijk zal vinden maar ik heb er ook enorm veel zin in. Dat moet ik niet vergeten. En het zijn vier maanden dus dat is prima te overzien.

Ik vlieg straks in 12 uur in 1x naar Hongkong, hier zal ik een overstap naar een boot of een shuttlebus moeten maken, om vervolgens met de taxi naar de universiteit van Macau te gaan. Eerlijk is eerlijk vind ik het best spannend, ik heb nog geen tickets geboekt en je moet echt opletten. Ik ben natuurlijk nog nooit op het vliegveld van Hongkong geweest dus het wordt even uitvogelen, komt vast goed. Morgen kom ik aan en kan ik een middag rustig even installeren en de dag er na?? College! Ik heb er zin in!

Liefs,

Loïs

It is my pleasure to inform you..

"Dear Ms Loïs Ernst, it is my pleasure to inform you that you have been accepted for admission to the University of Macau."

De woorden waar ik al maanden lang op wachtte zijn er eindelijk, het verlossende woord, ik ga studeren in China. En eerlijk gezegd denk ik dat de medewerkers van de Universiteit in Macau (UMAC) ook niet anders konden. Voordat ik me überhaupt had ingeschreven bij de studie had ik al meerdere malen mailcontact gehad en al talloze vragen gesteld.

Nu hoef ik jullie niet te vertellen dat de laatste reis naar het oosten iets anders verliep dan gepland, ook iets korter trouwens. Maar ik kan niet ontkennen dat naast dat ik het super spannend vind, ik er ook enorm veel zin in heb. En ik heb frisse moed om van het beste uit te gaan, als het weer stom is schrijf ik het hele land ook af ben ik bang.. Dan is de liefde tussen ons wel even over. Eerst maar documenten in orde maken, me medisch laten keuren en voorbereiden.

Ik ga in ieder geval weer een nieuw avontuur tegemoet naar China, reis je weer mee?

Liefs,
Loïs Ernst

Vandaag een jaar geleden

Welkom lieve lezers,

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik af reisde naar China, een jaar geleden dat ik met een koffer, een paspoort, tranen en een hele familie op Schiphol stond. Ik weet nog goed wat ik voelde; Angst. Bang dat ik mijn vliegtuig zou missen, mijn koffer kwijt zou raken, zou verdwalen of nooit terug zou komen. Dit is een gevoel waar ik dankbaar voor ben, zonder dalen geen pieken.

Eenmaal in het verre China aangekomen verliep alles exact zoals ik het niet gepland had, maar hier hoef ik jullie natuurlijk niks over te vertellen. Ik keek uit naar al jullie reacties en ze stelde nooit teleur! en uiteraard ben ik ook dik tevreden over de dingen die ik wel heb gedaan. Ik heb een mooie Leeuwenshow gezien en een prachtige stad bezocht. Ik heb een vriendin gemaakt en heerlijk gegeten (niet altijd, we houden het eerlijk).

De korte periode in China heeft me ondanks alles ook veel geleerd. Ik ben in mijn eentje naar de andere kant van de wereld gereisd ondanks het feit dat alle vezels in mijn lichaam zeiden: Nee. Ik ben een blog begonnen en mede door de positieve berichten daarop, studeer ik nu Communicatie. Ik heb geleerd hoe belangrijk een thuis is, en dat (hoe cliché ook) thuis geen plek is maar het de mensen zijn.

Ik zal naast deze blog ook nog een filmpje plaatsen, een zo genoemde mini-vlog van mij.

Het was me een genoegen!

Liefs,

Loïs

Douchen de honden elke dag in jouw land?

Welkom lieve lezers,

Soms denk ik in ongeloof terug aan de vraag van mijn gastmeisje; Douchen de honden in jouw land elke dag? Ik had haar net verteld over mijn hond, Bink. Over hoe hij zo graag op de bank mag liggen. En net een teddy beer is. Ze schrikt even als ik een foto laat zien van een grote Duitse Herder. Zij had toch andere ideeën over het woord teddybeer. Ik leg haar uit dat de honden niet elke dag douchen, de meeste honden houden niet eens van water. Hier in China douchen ze wel elke dag drukt ze me op het hart. Zielig denk ik nog.

De mensen genieten hier heel anders van dingen. Huisdieren komen amper voor en worden dan lang niet zo liefdevol behandeld. Ook gaan de mensen op een andere manier met elkaar om. Laatst stond ik met de kok te praten en toen werd ik praktisch terug geroepen door een van mijn gastjongens (moet je net bij mij zijn). Waarom stond ik met de kok te praten? Dat is personeel? Ja jongen en zonder deze kok had jij niet elke dag een heerlijk bord warm eten. Wat zeg ik? twee borden eten. Er wordt hier alleen maar warm gegeten. En dat eten mag best koud worden. Soms staat een gerecht al 15 minuten klaar tot het opgediend wordt. Aan dat soort dingen kunnen ze zich echt niet storen.

Waar wel veel waarde aangehecht wordt is het gevoel van trots richting het land. Als er iets goeds gebeurd wordt dit op het land getrokken in plaats van op de persoon. Trots is sowieso iets wat iedereen hier heel hoog heeft zitten. Helemaal als je terecht ben gekomen in een gezin met 7 auto's voor de deur voel je de sociale druk enorm. Ik ben hier denk ik iets te nuchter voor, een zwarte Tesla rijdt net goed als een grijze hoor ;)

Liefs,

Loïs

p.s. Laat het me weten of jullie interesse hebben om een stukje uit mijn boek te lezen!

Dan schrijf je toch een boek

Welkom lieve lezers,

Het heeft even mogen duren, maar ik had het dan ook heel druk met anderen dingen. Dingen als; elke dag binnen zitten, wasjes draaien, eten, binnen zitten, wasjes draaien, eten. En zo verder. De familie is nog niet terug en ik kom nog steeds niet buitenshuis als het niet hoeft. Laatst was het wel even nodig en ging ik op avontuur naar het winkelcentrum.

Op een zebrapad waar normaal gesproken 30 mensen tegelijk lopen, lopen nu enkel 5 mensen. Om wat voor gebouw dan ook binnen te komen, moet je eerst gecontroleerd worden op temperatuur en kan je je handen desinfecteren. Eenmaal in het winkelcentrum zijn bijna alle winkels gesloten. En als je een winkel naar binnen gaat word je weer gecontroleerd. Want stel je voor dat je in die 50 meter ineens wél koorts hebt gekregen.

Om de tijd binnen dan toch wat te doden ging op zoek naar bezigheden en nieuwe dingen om te leren. Dan schrijf je toch een boek zei mijn vader. Nou ik ben begonnen, maar ik twijfel of iemand hem ooit wil lezen. Met 24 uren in de dag heb je meer dan 1 hobby nodig. Zo ben ik dus ook druk in de weer met de piano en leer ik Hàny? (Chinees). Ook heb ik gisteren een brood gebakken, en alle ingrediënten voor arretjes cake zijn in huis. Vervelen doe ik me dus niet, maar ik had mijn verblijf in China wel heel anders voorgesteld.

Als ik weer iets interessants of merkwaardigs zie of mee maak zijn jullie de eerste die het horen! Fijne Valentijnsdag.

Liefs,

Loïs

Lekkel lekkel

Welkom lieve lezers,

Zondag komt waarschijnlijk de vader en de huishoudster van het gezin weer terug. Na 3 weken alleen eindelijk een beetje gezelschap. Met een beetje geluk houdt dat ook in dat de kok weer terug komt. Zoals de meesten van jullie nu wel weten is het eten hier erg raar. En dan heb ik het over de zoetwaterschildpadden en ons huisdier de gans die ons lekker mocht smaken. Maar eerlijk is eerlijk het eten is ook wel erg lekker. Mijn kamer is dichtbij de keuken en als ik op mijn kamer zit hoor ik de geruststellende klanken van de keuken.

Veel gerechten bevatten of worden gewokt in olie. Om de wokpan van olie te voorzien gebruikt de kok een soort kleine roe. En de kok is een klein dun 25-jarig ventje, die geen baard en paard heeft. Hij heeft wel 5 sterren op zijn naam staan (zeggen ze), en dat geloof ik wel. Elke dag zet hij weer een plaatje neer, wat nog lekker is ook.

Het meeste wat we eten is vis en soms wat vlees. Maar over het algemeen worden alle gerechten met rijst geserveerd. En nu hoor ik iedereen al denken; "lekker droge wittte rijst". Maar hier zitten altijd een soort dunne plakjes bij. Ik ben er nog niet achter of dit iets van fruit of vlees is, en eigenlijk vind ik de plakjes zelf niet zo lekker. Maar de sappen er van wel (Lekker duidelijk Loïs).

Het ontbijt ben ik eerlijk gezegd niet zo'n fan van. Ze eten voornamelijk een soort soep witte soep met varkenslever, Porridge heet het. Ook eten we wel dumplings, dezen worden geserveerd in een soort soep en zijn heel anders dan in Nederland. En die in Nederland vind ik dan toch wel lekkerder.

Liefs,

Loïs

Meerdere wegen leiden naar Foshan

Welkom lieve lezers,

Vanuit mijn kamer hoor je de vogeltjes vrolijk fluiten en kijk je zo het park in. Maar wat je ook de hele dag door hoort is een soort zelfde riedeltje, je zou het kunnen vergelijken met een ijscowagen. Als ik eerlijk ben dacht ik in het begin ook dat dat het was. Maar dat is het niet, het is een soort vrachtwagen met een hele grote water tank. Dezen rijden de hele dag door de stad en houden de wegen nat. Ook zit er een soort brandweer spuit aan, dit is voor het groen wat ze onderweg tegen komen. Dingen als kleine perkjes en de strook groen wat de wegen van elkaar scheiden. Het is hier namelijk zo dat bijna alle wegen twee of meer wegen naast elkaar hebben. Dus twee heen en twee terug. Links afslaan kan dus meestal niet zomaar. Daarom maken ze wegen door de strookjes groen heen, en kan je dus op die manier een soort u-bocht op de weg maken. Als je dan eenmaal op die weg rijdt, kan je de afslag naar rechts maken.

Op een of ander manier gaat het verkeer hier wel goed, ik zie bijna nooit ongelukken of aanrijdingen. En dat terwijl de wegen toch echt raar in elkaar zitten. Er is een stukje waar we langs komen als we de kinderen naar school brengen en dan buigt de weg en verandert een drie-baans weg ineens in een twee-baans weg. Moet je ook maar even weten. Er staat hier ook altijd file en vaak een politie agent.

Als je voor een stoplicht staat telt deze af. Als het rood is verschijnt er een rood aftellend nummer naast het rode licht. Dit geeft aan hoeveel seconden het nog duurt tot het groen wordt. En bij groen precies het zelfde verhaal. Dit is wel erg handig. De meeste mensen beginnen al met rijden als er nog 1 seconde rood staat. En de mensen remmen al als er staat dat het nog maar een paar seconden groen is. Erg veilig dus.

Wat iets minder veilig is, is het hoeveelheid scooters op de snelweg. Aan de zijkant van de wegen zie je heel veel scooters, fietsers en voetgangers. Blijkbaar mag dat hier gewoon. In verband met het virus is dat wel allemaal wat minder nu en is het simpelweg rustiger op straat. Je ziet het in het winkelcentrum en op straat. Maar ook op de weg en op zebrapaden. Iedereen blijft zoveel mogelijk binnen. En ik volg dit voorbeeld dus maar gewoon.

Liefs,

Loïs

Genieten van de kleine dingen

Welkom lieve lezers,

Dit bericht typ ik terwijl ik geniet van een heerlijk pudding cakeje. Eigenlijk is het geen pudding maar ei, zoete ei om precies te zijn. Waarschijnlijk heb je deze cakejes in Nederland ook wel maar daar had ik ze nog nooit gehad. En nu kan ik er heerlijk van genieten. Ik heb dit puddingcakeje gekregen toen we net boodschappen deden. Voor het eerst in deze week ben ik verder geweest dan de tuin en de voordeur. Ook wel een keer leuk, zo zie je nog eens wat van China.

Ik zit al zolang binnenshuis door het virus. De familie waar ik verblijf is er ook niet. Na hun week in Japan hebben ze besloten om nog een poosje in Hongkong te verblijven, Aankomende maandag zit ik hier 3 weken alleen. Ik weet niet wanneer ze terug komen en daarom ging ik met de oom die tevens ook de chauffeur van de familie is, even boodschappen doen. Voordat we de winkel überhaupt binnen mochten werd onze temperatuur eerst gemeten. Dit gebeurd met een soort scan pistool dat op je slaap wordt gericht. Leek wel een beetje op de zelfscan. Met 36.7 mocht ik gelukkig naar binnen.

Nadat we de boodschappen hadden gedaan gingen we terug naar het appartementen complex. Ik weet niet of ik dit al eens had uitgelegd, maar om op het terrein te komen moet je dus eerst door een slagboom en voetgangers door een andere poort. Niemand komt binnen zonder pas, een goedgekeurd kentekenplaat of toestemming van de beveiligers. Maar hier werden we dus nog een keer gecontroleerd op temperatuur. Dit is natuurlijk erg geruststellend omdat je zeker weet dat er geen zieke mensen op het terrein zijn die jou ook ziek kunnen maken. Maar tegelijkertijd, wat nou als mijn temperatuur te hoog was? Mocht ik dan niet het terrein op? Waar moest ik dan heen? Gelukkig is dat allemaal niet gebeurd en was mijn temperatuur nog steeds goed. Dus zit ik hier lekker te genieten van mijn puddingcakeje.

Liefs,

Loïs