De laatste keer aan de stamtafel

Lieve lezers,

Wat vliegt de tijd, 9 weken geleden kwamen we op de campus in Xiamen aan, overrompeld door de warmte, vervelende kamergenootjes en het feit dat we nog geen rooie cent op onze studentenkaart hadden staan. Nu 9 weken later zijn we professionals in het leven aan de universiteit Xiamen. We bestellen ons avondeten bij onze favoriete medewerker in de kantine, vissen onze pakketjes uit de georganiseerde chaos alsof we het al jaren doen en zwaaien dagelijks vrolijk naar de bewakers. Het feit dat er zoveel kan gebeuren, en je je zo erg kan aanpassen in toch wel een korte tijd verrast me. En volgende week is het allemaal afgelopen. Als het in de eerste week even tegen zat of niet ging zo als het zou moeten zeiden we tegen elkaar, ach voor je t weet is het voorbij en lachen we erom dus laten we ervan genieten. En we hadden gelijk, we lachen erom en we hebben er van genoten.

Maar voor we sentimenteel kunnen doen moet het een en ander eerst nog even gebeuren. We hebben nog een 1-op-1 gesprek met onze spreekvaardigheid docent, mogen nog een tentamen maken en als klap op de vuurpijl, hebben we ook nog een Tai Chi tentamen. Persoonlijk vind ik Tai Chi dus helemaal niks aan, de eerste lessen bestonden ook uit zoveel herhaling dat ik er bijna van in slaap viel. Tai Chi op zichzelf is nog niet zo erg, het gaat soms misschien wat langzaam maar als je lekker bezig bent dan is het echt wel te doen. Wat ik het ALLER ERGST vind is dat niemand met me wil praten tijdens de les. En ik begrijp dat het geen theekransje is he, maar 2 uur lang mijn mond houden, terwijl we in de hitte een oefening staan te doen die ik nu al 8x heb gedaan? Niet mijn hobby.

En warm is het hier zeker, vorige week was het elke dag meer dan 30 graden. Ik wil natuurlijk niet klagen maar op t moment dat ik mijn kamer met airco verlaat en een soort van door de hitte in mijn gezicht wordt geslagen, ja dan ben je best blij met een beetje regen. Dus maandag liepen we met onze parapluutjes naar de kantine om te ontbijten. Stipt om 9.15uur ontmoeten we elkaar, gaan we na onze ochtendwandeling zitten aan onze stamtafel, stipt om 9.50uur begin ik aan mijn wandeling naar school met wie daar die dag ook zin in heeft, en om 10.20uur begint de les. Zo'n semester geeft ook een gevoel van eenheid, we hebben allemaal hetzelfde leven, zijn allemaal bang voor dezelfde docent en beseffen ons allemaal dat ook dit weer overgaat.

Dus nog één week, een gekke week, een week waarin we de laatste toetsen hebben, op een dag voor de laatste keer op de scooters zitten, voor de laatste keer samen aan onze stamtafel eten en voor t laatst überhaupt samen zijn op deze bijzondere plek. En wat ben ik dankbaar dat ik er deel van uit mocht maken.

Liefs,

Loïs Ernst

Het ziekenhuis afgevinkt!

Hallo lieve lezers,

Zoals velen van jullie misschien wel weten ben ik nu al een poosje 21 jaar oud, of hoe je dat in het Chinees zegt: 21 en een beetje. Maar met die mooie leeftijd komt naast een hele boel levenservaring blijkbaar ook lichamelijk ongemak. Ik had eigenlijk al maanden een beetje een zeurende pijn in mijn rug maar sinds vorige week donderdag was het bijna ondraaglijk. Hoe het kwam geen idee maar wel vervelend.

We zouden dat weekend naar Quanzhou gaan, een kleine stad op een uurtje afstand van Xiamen, en zo geschiedde. Omdat ik amper kon lopen, kwamen mijn vriendinnen heel lief mijn koffer van de 5e etage ophalen, om zich vervolgens het hele weekend erover te bekommeren. Veel rust kreeg ik het weekend natuurlijk niet maar we hebben het wel naar ons zin gehad. We hebben een Daoïstische tempel bezocht, door de oude stad gewandeld en over de bekende brug gelopen. Maar naast deze activiteiten hebben we ook wel een beetje heerlijk ontspannen, onder het genot van een cheeseburger keken we op de eerste avond een Chinese romantische drama. De cheeseburgers hadden we via Mei Tuan (thuisbezorgd) besteld en zo trots als een pauw (omdat het gelukt was) lagen we met z'n vijven verdeeld over 2 bedden de film te kijken. Op de laatste avond aten we hot pot, ik denk dat dat toch wel mijn favorietje is. Naast dat het heel lekker is, vind ik het gewoon zo gezellig altijd, lekker samen delen en alles van elkaar proeven. Dat is iets wat we trouwens altijd doen, de eerste 5 minuten nadat onze maaltijden worden geserveerd, worden de lepels, stokjes, borden en bakjes uitgewisseld alsof het van groots belang is dat iedereen alles van elkaar heeft geproefd. Delen is gelukkig geen probleem bij ons.

Maar goed na een weekend strompelen en paracetamols eten ging ik, op advies van de leraar, naar de ziekenboeg hier op de campus. Met 4 meiden sterk kwamen we aan. Van te voren had ik bedacht dat ik geen pijnstilling wilde omdat ik de Nederlandse paracetamol toch het beste vertrouw en dat ik geen warmtepleisters wilde. Zonder te kijken vertelde de "dokter" dat hij me warmte pleisters kon geven of ibuprofen, binnen 5 minuten stonden we weer buiten. Om de hoop niet gelijk op te geven gingen we nog even langs de apotheek, hier kreeg ik een spray, leuk voor even maar geen oplossing. Na 6 dagen pijn bedacht ik (en vooral mijn ouders) me dat ik maar even naar een echte dokter moest.

Een huisarts kennen ze hier volgens mij niet echt, dus naar het ziekenhuis. Na school gingen Sophie en ik gelijk om 14.20uur met de taxi naar het ziekenhuis. Eenmaal daar werd ik doorgestuurd naar orthopedie, na even zoeken en 3x vragen kwamen we op de afdeling terecht. De zusters daar registreerde mij en vertelden dat we misschien de volgende dag beter terug konden komen omdat het inmiddels 3 uur was, ik vroeg of we mochten wachten en uiteindelijk werden we na een kwartiertje gezien door de arts. Hij kon best engels en stelde me wat vragen, vervolgens vroeg hij me de pijnlijke plek aan te wijzen. Ik stond op, keerde hem mijn rug toe en wees het aan, nou dat heb ik geweten.. Met z'n vuist sloeg die (niet perse hard, maar wel te hard) op mijn zere plek "does this hurt?" ik stapte als reactie op zijn mishandeling natuurlijk naar voren en zei dat het inderdaad pijn deed. Hij draaide een papier uit met daarop informatie en een QR-code, deze moest ik gelijk scannen en daarmee betaalde ik mijn behandeling. voor 35 hele euro's had deze beste meneer een CT scan voor me klaar liggen. Ik betaalde en daar gingen Sophie en ik weer, op naar de volgende zoektocht.

De radiologie afdeling was ongelofelijk, naast dat ik het er heel grimmig vond, een lange hal met 40 schuifdeuren met zo'n 'radioactief' sticker erop, was het ook ongelofelijk hoe efficient en snel die afdeling werkte. Vlak voordat de deur openschoof werd het volgende nummer omgeroepen, de nieuwe persoon kwam dan de kamer binnen terwijl de vorige patient nog in het bed lag. Tussen de patiënten door werd er niet schoongemaakt of ontsmet, het was gewoon doorgaan. Persoonlijk vond ik het geen fijne ervaring en had ik iets meer privacy wel kunnen waarderen, maar efficient was het wel. Na de CT scan moest ik gelijk weer naar de dokter terugkomen dus daar gingen we weer. Wel eerst even plassen, bij het handen wassen kwam ik erachter dat er geen handzeep was. En dan sta je in een ziekenhuis he.. Enfin wij terug naar de dokter.

Ik had natuurlijk gehoopt dat de dokter zei, je hebt aanstelleritis, je bent te dik of je wordt oud en hebt een spiertje verdraaid. Maar de beste man opende het gesprek met de volgende woorden: "You have two problems" de spanning was om te snijden. Gelukkig viel het wel mee, ik blijk een hernia te hebben en heb een afwijking in een ruggenwervel. Vervelend maar ik kan er 100 mee worden, hij schreef me een zware pijnstiller voor waarvan je maar een op een dag mag hebben. Ik ben niet zo van de medicijnen dus durf ze uiteraard niet te slikken, maar heb ze in ieder geval wel. Na een week moet het beter gaan en anders moet ik weer terug, maar daar gaan we niet vanuit.

Binnen 1,5 uur stonden we weer buiten, €40,- lichter maar wel met een diagnose en pillen. In Nederland is dit toch echt een ondenkbare situatie. Ik heb gemerkt dat het hier prima geregeld is maar ben ook blij met de gezondheidszorg thuis hoor. Maar het ziekenhuis in China hebben we in ieder geval afgevinkt en ik ben zeker van plan dat zo te laten.

Liefs,

Loïs Ernst

Shanghai baby!

Hi lieve lezers!

Dit weekend was het 1 mei, en dat is natuurlijk de dag van de arbeid. In China is dat 1 van de 2 grootste feestdagen, een dag waarop de meeste Chinezen ook daadwerkelijk vrij zijn. En wat gaat men dan doen? Reizen. Omdat het een officiële feestdag is, was de universiteit ook dicht. Van vrijdag tot en met dinsdag (morgen), en wat gaat men dan doen? Reizen. We besloten om met ons vijven naar Shanghai te gaan, met de trein. Op het aller slechtste en drukste voorbereid vertrokken we 4 uur voor de trein het station zou verlaten de campus, we vonden het nodig om de laatste les dan ook te stippen, want stel je voor. Om uiteindelijk 3,5 uur te vroeg op het station aan te komen. Maarrrr beter te vroeg dan te laat zullen we dan zeggen.

In de trein zaten we gezellig op 1 rij. Ik zat tussen Sophie en Vera in en na afloop van Sophie's en mijn film, luisterde we met z'n drieën muziek, hollandstalig natuurlijk. In de trein zat een meisje voor ons, die steeds stiekem naar ons spiekte. We zwaaiden al een paar keer waarna zij elke keer vakkundig wegdook, om ons vervolgens veilig in de weerspiegeling van het raam verder te bespieden. We knoopten een gesprekje aan met haar moeder, die vroeg aan Sophie of haar Chinees goed was, Sophie antwoordde met: heel erg bedankt. Daar heb je het antwoord helaas... Hahahaha. Na 6 uren kwamen we aan in Shanghai, met de taxi naar het hotel en lekker slapen. Maar niet voor dat we bij Yang's 24-uurs dumpingszaak nog even een portie naar binnen hadden geschoven. Bij de eerste hap explodeerde Luus haar dumpling, niet alleen op haar eigen jas en die van Sophie maar de mensen achter haar werden ook de dupe. Welkom in Shanghai!

De kamer die we geboekt hadden, werd als 'De Bunker' gedoopt. Bijna alle muren waren zwart en het was 1 ruimte met daarin 2 tweepersoonsbedden en 1 slaapbank welke ook ruimte bood voor 2. Heel erg knus maar wat hebben we ons begierd vooraf. Na onze eerste toch wel korte nacht hadden we een drukke dag op de planning staan. We gingen naar de Bund, een uitkijkplek welke zicht geeft op de skyline van Shanghai. Om hier te komen ga je over de East Nanjing Road, ofwel de Herestraat van Shanghai. Samen met ons hadden nog zo'n duizenden mensen dit idee. De afgelopen 4 dagen dat we er waren kon je op koppen lopen, het leger stond bij stoplichten om in en uit te schuiven om het verkeer te regulieren, politieagenten deden bij de zebrapaden hetzelfde. Heel bijzonder om te zien hoe precies de crowdcontrol hier genomen wordt, door de grote hoeveelheid aan mensen voel je ook de druk om je er aan te houden. En daar bedoel ik mee dat ik amper mensen (lees buitenlandse toeristen) heb gezien die toch brutaal waren en bijvoorbeeld nog snel even overstaken.

Door de grote drukte was het bijna onmogelijk om onszelf te verplaatsen met de taxi, daarom maakte we gebruik van de metro. De metro was natuurlijk ook erg druk en stopte na een bepaalde tijd niet meer bij ons hotel om dat het te dichtbij de mainstreet was. Dus dan maar op de fiets. Als echte Nederlanders waanden we onszelf probleemloos een weg door de overweldigende stad heen. Bij stoplichten waar we eigenlijk schuin over moesten steken gingen we als echte Dang Di Ren (dit is het Chinese woord voor locals, en gebruiken we al sinds aankomst dagelijks) achter de echte locals op hun scooters aan, eten of gegeten worden, we aten.

In de avond gingen we naar Yu Garden, en we gingen heen voor de prachtig verlichte traditionele gebouwen, de rode gloed die het hele gebied uitstraalde gaf een gevoel van een traditioneel China. We kwamen hier om rond te struinen, foto's te maken en misschien een souveniertje te kopen. Luus wilde graag een Adidas X China vest kopen, 's middags was die haar voor 500¥ aangeboden we wisten bij een andere verkoper af te dingen tot 200¥ maar toch kocht ze hem niet. Bij Yu Garden waren er allemaal straatverkopers, met een soort visitekaartje met plaatjes bewapend kwamen ze op je af om te vragen of je iets wou. Toen Luus bevestigde dat ze er max 200¥ voor wilde betalen was er een deal, achter de vrouw aan dan maar. De kleine verkoopster rende nog net niet weg en met 5 toch wel ietwat lange meiden zette we de achtervolging in. Ze leidde ons de drukte en mooie omgeving uit naar een achteraf straatje, hier stonden haar collega's gewapend met vuilniszakken vol goederen op ons te wachten, als een heuse illegaal deal. Maar Luus had haar jas!

We besloten op dag 3 om naar een soort zwarte markt te gaan, verscholen in de krochten van een metrostation lag een eindeloos aanvoelende markt met daarin alles wat je maar wensen kon. Ik heb mijn plekje gevonden. We raakten elkaar al vrij snel kwijt en in mijn eentje was ik aan het afdingen voor een souveniertje. Toen we elkaar later terug vonden mocht ik de andere meiden ook helpen met afdingen, ik ben geboren voor dit moment! De pest met zulke marktjes is alleen wel dat je er hebberig van word, ik kreeg op den duur een tas op het oog en kon hem niet loslaten. Na een dans van complimentjes, om de beste prijs vragen, te laag bieden en weglopen, kwam ik terug bij mijn tas. Oke zei ik, we doen het, toen ze de tas begon in te pakken, typte ik (expres) een te laag bedrag in om te betalen, ik moest en zou het nog 1x proberen. Helaas kreeg ik niet alleen een nee van de verkoopster maar ook mijn vriendinnen bevestigde dat ze echt een hoger bedrag had gezegd, hier moeten we nog aan werken.. Ik kreeg er nog 5 extra yuan af, en met ruim 900¥ minder dan het oorspronkelijke bedrag verliet ik tevreden, met tas, de markt.

Op de laatste dag besloten we dat het wel welletjes was met de bezienswaardigheden waarover we naar huis konden schrijven en was het tijd voor het echte studentenleven, we gingen op stap! Die ochtend kochten we voor €40,- een kaart voor de bekendste club van Shanghai, INS, een club met 6 verdieping met elk een ander thema. Deze kaart verleende niet alleen toegang maar zorgde ook voor gratis drankjes, We startte bij FRIENDS, hier stonden de kannen met drank voor het grijpen, en kon je onbeperkt bij vullen. We genoten van de westerse muziek, elkaars gezelschap en de geweldige dansmoves van de Chinese jeugd om ons heen. De drank was slecht maar de vibes waren goed. De avond eindigde voor mij helaas wat eerder want ik voelde me totaal niet goed en na een tactisch barfje vertrokken Vera en ik met de taxi naar huis. Gelukkig wel alle verdiepingen gezien.

En toen zat onze reis er al weer op. We vertrokken de volgende dag rond 10.00 uur uit het hotel en om 12.00 uur stipt vertrok de trein terug naar 'huis'. Er stond ons nog 1 avontuur te wachten, eten bestellen in de trein. Je kan hier eten naar een station laten komen, wat het treinpersoneel dan vervolgens naar jou in de trein brengt. Op de heenreis waren we hier op 1 minuut net te laat mee, dus daar had ik van geleerd en op het station plande ik onze lunch. We gingen voor KFC en ja hoor, daar kwam het treinpersoneel aan. Ik moest mijn telefoonnummer even verifiëren en daar zaten we, als 5 kinderen tevreden met een burger in ons hand op een rij, stilletjes te genieten van onze overwinning. De rest van de reis bestond uit een afwisseling van slapen, muziek en kletsen, precies zoals het hoort na een meidenweekend. Eenmaal in Xiamen aangekomen werden we begroet met miezerregen, ja dat voelde even als thuiskomen, alleen sprak er niemand Nederlands. Na de taxi namen we bepakt en bezakt een scootertje naar de dorms. Mijn huisgenootje had er wederom weer een enorme teringbende van gemaakt, maar nadat ik een wasje had gedaan en gedoucht had, vroeg ik of ze de grond eerst wou leeg maken zodat ik kon uitpakken en keerde de rust na een uur terug.

Morgen weer naar school!

Liefs,

Loïs Ernst

p.s. Ik zal nog wat foto's uploaden! Voor iedereen die me fotoruimte cadeau heeft gedaan heel erg bedankt! Voor nu heb ik eerst genoeg ruimte dus ik al snel uploaden!

Zo gaat dat hier

Dag lieve lezers,

De universiteit van Xiamen is heel groot, en dan bedoel ik echt heel groot. De Campus is denk ik wel 4 x zo groot als die in Macau en ondanks dat alles met de voet te doen is is het heel onhandig. Ze gebruiken hier heel veel mini scooters (zie foto), en het mooie hieraan is dat deze ook te huur zijn. Voor 1.6 yuan als startbedrag mag je er 10 minuten op rijden, dat staat gelijk aan zo'n €0,20, dus deze pakken we altijd. We hebben inmiddels ontdekt hoe we het systeem zo kunnen bedonderen dat we de bijgeleverde helmen ook niet meer op hoeven en rijden dus als ware locals over de campus.

Ik deel een kamer met een meisje uit Indonesië, op zich is ze wel heel lief, niet heel spraakzaam maar wel aardig. Dat had ik niet kunnen bedenken na onze eerste ontmoeting. Na mijn 24 uur durende reis stond me eerst nog een reis naar de 5e verdieping te wachten, en allemaal op de been he, niks geen lift. Toen ik eenmaal bij mijn kamer aankwam weigerde ze mij binnen te laten, omdat de kamer zo rommelig was. Na een kleine discussie dat het ook mijn kamer was deed ze de deur open en zag ik de totale ravage die ze had achter gelaten. Ik dacht dat ik gek werd. Kleding en spullen op MIJN bed, Chips op de grond en overal echt overal rommel (zie foto). Ik belde mijn contactpersoon dat ik maar een nieuwe kamer moest krijgen. Dat kon maar wel pas vanaf maandag, dus ik moest er sowieso 2 nachten blijven. Toen ik die avond thuis kwam had ze haar volledige inventaris naar haar kant verhuisd, opgeruimd kan ik het niet noemen, schoon ook niet maar wel uit mijn weg. Na 2 dagen bleek ze wel aardig te zijn en vaak van huis waardoor ik toch besloot te blijven.

Ik heb 4 dagen in de week les om 10.20uur. Op de maandag beginnen we eerder, maar op de dagen dat we later beginnen spreken we om 9.15uur bendeden af om samen te ontbijten. We lopen dan gezellig naar de kantine, waar 3 x op een dag een warme maaltijd klaar staat voor de studenten. Ondanks de hagelslag die ik bij me heb, ontbijt ik elke dag Chinees, en dan geen volledige maaltijd maar een Bao. Dat is een gestoomd broodje met vlees er in, samen met een flesje melk natuurlijk, ik moet mijn naam Melk Meisje wel eer aan blijven doen. Een warme maaltijd in de kantine bestaat uit rijst + topping (noem ik het maar even). De rijst is gratis, je moet alleen wel registreren dat je het hebt genomen, en dan kan je toppings kiezen. Er is vaak veel keuze, je mag zelf weten hoeveel toppings je kiest, ik doe meestal 2. De groente is vaak iets goedkoper dan vlees, en onder het vlees zit ook verschil qua prijs. Ik betaal meestal tussen de 13 en 7 yuan per maaltijd, wat neerkomt op tussen de €0,90 en €1,60, heel goed te doen dus. Tegenover de kantine zit een supermarkt, deze is volgens mij 24 uur per dag geopend, het is me tenminste nog nooit overkomen dat ie dicht was. Hier kan je ook eten kopen zoals bao's, onigiri of kipspiesjes maar ook vers gesneden fruit. Vandaag had ik een bakje fruit met oa aardbeien, ananas, dragonfruit en meloen, hier betaalde ik 9 yuan voor, ofwel €1,10.

Aan de prijzen is goed te wennen, het enige probleem daarbij is dat alles zo goedkoop is dat het bijna voelt als niks, hierdoor geef je onbewust toch best wel veel uit, misschien wel meer dan ik in Nederland op dagelijkse basis deed. Maar aan de andere kant, ik ben er nu en wil geen spijt hebben van de dingen die ik toch niet gedaan heb.

Tot de volgende,

Loïs Ernst

Wat een reis!

Dag lieve lezers,

Als ik dit schrijf is het zaterdagavond, ik ben al 2 dagen op de campus van de universiteit en hiervoor hebben we ook al 2 nachten in een hotel in hartje Xiamen gezeten, of wel: we zijn inmiddels 'locals'.

Maar laat ik vooral bij het begin beginnen. Na wederom een emotioneel afscheid in Appingedam vertrokken Kevin, mn vader en ik naar Schiphol. We hadden eerst nog even een korte pauze bij Kevin thuis, want de auto deed het even niet, en de mannen moesten eigenlijk toch nog wel plassen. Ondanks de file bij Amsterdam zuid kwamen we mooi op tijd bij het Van Der Valk om nog even samen te eten. Op Schiphol ontmoette ik mijn vriendinnen Anisa, Luus, Sophie en Vera, en onder toeziend oog van onze familie's, vriendjes, vriendinnetjes en vrienden stapten we in de rij voor een boardingpass. Na 10 minuten in de rij vond de moeder van Sophie het echter wel welletjes en ontdeed ons in 30 seconden van al onze paspoorten om ons zelf maar even in te checken, met succes! En daar gingen we dan echt. Het vliegen verliep vlekkenloos, alles was op tijd. Luus en ik zaten achter elkaar en de andere meiden naast elkaar, heel erg gezellig. Ik zat aan het raam en aan het gang pad zat een meid van mijn leeftijd, nadat we vriendelijk naar elkaar gelachen hadden ging ik het gesprek maar aan en deelden we even later vrolijk snoepjes. Binnen 3 uur had ik 2 belangrijke regels overtroffen: geef nooit zomaar je paspoort af en neem geen snoep aan van vreemden... Oeps.

Op Beijing stapten we over, waar ik na 6 heerlijke uurtjes slaap eerst even ruzie kon maken met de douane omdat mijn powerbank niet toegestaan was op binnenlandse vluchten. Gelukkig was ik scherp, helaas toch verloren. Nou ja verloren is een groot woord, ze gaan hem bij de universiteit bezorgen, vraag me toch af hoe ze dat gaan doen als hij de lucht niet in mag maar oke.. We gaan het zien.

In Xiamen aangekomen namen we een taxibusje naar het hotel, de taxichauffeuse van 1 meter 50 kwam als een soort pinguïn aangehuppeld waarna ze als ware tetris-master 5 grote koffers, kleine koffers en tassen in haar busje propte. Ze bleek later ook een prima coureur te zijn toen ze van bijna geruisloos zichzelf tussen het andere verkeer heen loodste. Tot nu toe geen enkel moment van stress. Het inchecken duurde onlogisch lang, maar he je bent in China, wat verwacht je dan. Eigenlijk was het een heerlijke reis.

Die avond gingen we snel even wat eten, een man riep ons naar zijn restaurantje en en placeerde ons op zijn eigen plekje buiten aan de straat. Na een snelle maaltijd en 8 rondjes op zoek naar een supermarktje te hebben gelopen vonden we een klein 7-eleven-achtige winkel vlakbij het hotel, waarna we na een ijsje allemaal naar ons eigen hotelkamertje vertrokken. De volgende ochtend besloten Luus en ik op pad te gaan, op zoek naar een simkaart. Ook dit ging weer extreem soepel, en tegen ons verwachting in duurde het in totaal maar een uur ofzo. We zagen onderweg wel een man ruzie maken met de politie en werden kort door een dronken man achtervolgd, en dat allemaal voor 11 uur 's ochtends. Maar dat mocht de pret niet drukken. We liepen door een echt Chinees straatmarktje, waar de vis word schoongemaakt onder een kraantje uit de muur, de ganzen veerloos aan een haak hangen, wachtend tot ze bereid worden en de inktvis op straat in de zon ligt te drogen. Dan weet je dat je terug bent. En ik had het voor geen goud willen missen!

Liefs,

Loïs Ernst

Here we go again

29-08-2025
"Beste Loïs, je hebt je laatste tentamen succesvol afgerond en mag daarom naar het buitenland voor een intensieve taalcursus Chinees."

05-02-2026
"Beste Loïs, je bent geselecteerd om naar de stad Xiamen in China te gaan samen met 14 anderen."

18-03-2026
"Beste Loïs, je bent officieel toegelaten aan de universiteit Xiamen, we verwachten je 13 april in de les, tot dan."

Vanaf het eerste moment dat ik wist dat ik toegelaten was om opnieuw naar het buitenland te gaan, wist ik het, het is tijd voor een nieuwe blog. Tijd om de ruim 40 mensen die geabonneerd zijn op mijn blog, op de hoogte te stellen van het nieuwe avontuur. Maar toch deed ik het niet. Het valt me zwaar om te weten dat mijn lieve oma mijn nieuwe verhalen en avonturen niet meer mee mag maken. Ze noemde me altijd haar Wereldreiziger! Maar ben ik dat dan nu nog steeds? Nu zij er niet meer is? Ze zou heel graag willen dat haar 'stoere' kleindochter weer de wereld overvliegt om iets te doen wat ze eigenlijk doodeng vindt. De titel Oma's Wereldreiziger verdien je helaas niet zomaar, dus daar ga ik weer.

De naderende vertrekdatum heeft de knop omgezet om toch te gaan schrijven, als een voorproefje om iedereen wakker te schudden, de verhalen komen er weer aan! En eerlijk gezegd heb ik er ook wel weer zin in. Niet altijd natuurlijk, er zijn genoeg momenten dat ik denk: "Nederland is ook mooi hé, en wat denk je van de Nederlandse taal? Prachtig!" Maar ik zet deze gedachten opzij, en ga er gewoon voor. 7 april stap ik op het vliegtuig naar Beijing om daar over te stappen naar Xiamen. Waar ik de aankomende 2 maanden zal proberen de Chinese taal nog betere onder de knie te krijgen. Na 2 maanden, wat belooft om intensieve maanden te worden, is het tijd voor ontspanning, nou ja een soort van. Ik plak er een maandje achteraan om te reizen, samen met mijn vriendin Jelma, die helemaal vanuit Nederland me op komt zoeken. Wat een rijkdom dat dat kan!

Dus dan weten jullie dat even weer, ik ga weer op reis. Dit keer met meer context en kennis in mijn achterzak, met meer ervaring in het reizen en een betere Chinese woordenschat. Reis je mee?

Liefs,

Oma's Wereldreiziger
Loïs Ernst

Dit is Macau

Hoi lieve lezers,

Vandaag vertel ik jullie wat meer over Macau als stad, om te beginnen is de stad ongeveer net zo groot als Zwolle maar ze hebben ongeveer 5,5x zoveel inwoners. Macau is een onderdeel van China maar toch willen ze apart van China zijn, ze hebben wel dezelfde overheid maar sommige regels zijn dan weer anders. Als je naar China gaat moet je dus ook heel officieel de grens over en de douane door, en je krijgt dus ook elke keer een stempel. Ondanks dat het hele proces het al een beetje weggeeft dat je niet meer in China bent, zie je het ook gelijk. De wegen en gebouwen zijn allemaal zo ontzettend anders in vergelijking met China. Alles is hier in Macau net even iets netter. Ook rijden ze op de linker weghelft, waar ik echt zo aan moest wennen. Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet vele malen de verkeerde kant op heb gekeken bij het oversteken. Of als ik vanuit de bus een auto in kijk en zie dat ze alleen op hun telefoon kijken, of dat er helemaal niemand zit, is toch een seconde van verwarring.

Macau is dan ook het Las Vegas van China, in China zijn casino's verboden maar Chinezen mogen wel graag gokken, het enige wat ze wel mogen zijn van die soort kraskaartjes. Ik heb geen idee hoe het verder werkt dus misschien kan je ook helemaal niet krassen. Maar in ieder geval, hier mag je dus wel gokken en het hele ding van Macau is dus ook casino's en resorts.

Macau bestaat uit 3 wijken, je het Coloane dat ligt het meest zuidelijkst, daarboven ligt Taipa en in het noorden heb je Macau (noemen wij vaak Macau Macau, lekker creatief). Macau ligt aan China vast en Taipa en Coloane liggen op een eiland die door een brug aan Macau vast zitten. Nu hoor ik je denken: "Loïs waar ligt dan de universiteit?" ja en dat is dus een grappig verhaal. Macau is een best vooruitstrevende en rijke stad, het is tevens ook het dichtstbevolkte van alle landen en afhankelijke territoria ter wereld, dus ontzettend vol. Jaren geleden bedachten ze in Macau dat ze eigenlijk wel een nieuwe campus nodig hadden, eentje die 12.000 studenten zou bergen, ze hadden alleen geen ruimte. Dus wat doe je dan? dan klop je bij de buren aan om te vragen of je misschien een stuk land mag huren. Zo gezegd, zo gedaan ze groeven een tunnel onder het kanaal door en bouwden een campus.

Dat was niet het enige wat ze nodig hadden, Macau ligt naast wereldstad Hongkong maar de oceaan ligt er tussen, best onhandig. Toen besloten Hongkong, Zhuhai en Macau om werelds langste zeeoverstekende brug te bouwen. Maar ze hebben ook gelijk maar even een eiland aangelegd waar die brug dan aan land zou komen. Mijn vrienden en ik hebben er wel eens over gegrapt dat als er ooit een WK in Macau mag worden gehouden, dat ze speciaal voor de gelegenheid een eiland met een stadion maken, geef ze een paar jaar.

Maar de casino's zijn dus het ding van Macau, je hebt in Taipa 4 grote resorts. Je hebt The Galaxy, met 1 miljoen vierkante meter is dit (als ik me niet vergis) de grootste. De ramen hebben een gouden gloed dus overal waar je kijkt is goud, zelfs jijzelf als de zon er net even op valt. Dan heb je The Londoner en Parisian, ik weet niet zeker of dezen ook een casino hebben, maar zijn hele grote winkelcentrums en spa's etc. En als laatste heb je The Venetian, dit is het grootste casino ter wereld. Nou ben ik niet zo'n gokker maar best leuk om even te kijken, en rond te lopen. Ze hebben allemaal ook heel veel winkels en de resorts zijn in de stijl van de naam, zo heb je in The Venetian een kanaal met daarin gondels waar je een tochtje in kan maken, en buiten The Parisian staat een gigantische Eifeltoren.

Macau is echt een bijzondere plek, het is de perfecte mix tussen China en het westen. Zo vieren ze zowel kerst als het Chinese nieuw jaar en zijn ze dus ook vrij op deze feestdagen. En overal zijn openbare toiletten, welke schoon zijn en daadwerkelijk een toilet is, geen gat in de grond. Het is er eigenlijk altijd mooi weer en over het algemeen zijn de mensen best wel lief. Dus als je ooit inde buurt begeeft? kom vooral eventjes langs, het is het meer dan waard.

Liefs,

Loïs Ernst

Studieontwijkend gedrag

Hoi lieve lezers,

Terwijl ik dit schrijf weet ik zelf ook drommels goed wel dat ik eigenlijk zou moeten studeren. En dat ga ik ook echt wel doen, maar het is zo verwarrend soms. De lessen zijn allemaal goed te volgen, maar waar wij op de Hanze echt heel diep op in gaan bespreken ze hier slechts eenmalig en vergeten het dan weer. Waar wij heel uitgebreid en gegrond onderzoek moeten doen, zijn ze hier gemiddeld twee weken met een volledig project bezig. En dan bedoel ik studentenweken.

Iedereen zegt altijd dat Chinezen zo ijverig zijn en zo hard werken, en ik zeg niet dat het niet waar is maar het ligt wel net even anders. Of beter gezegd, deze generatie zit net even anders in elkaar. Een vriend vertelde mij dat de basisscholen en middelbare scholen gewoon een hele dag duren. En dit wist in natuurlijk nog wel van mij vorige bezoek aan China, maar het blijft me toch verbazen. Hij zag zijn ouders dan soms 's avonds even als hij naast zijn huiswerk tijd had en daar was het dan mee gezegd. "Maar heb je dan wel van je jeugd genoten?" vroeg ik hem? Verbaasd keek die me aan, "natuurlijk niet! wat denk je zelf?" vroeg hij lachend.

Later vertelt hij me hoe zijn leven er later uit gaat zien, hij moet voor zijn gezin zorgen en ook zijn kinderen gaan later zo veel uren naar school. Ze hebben ook niet echt een keuze, dat is normaal hier. Maar toch heb ik het idee dat ook deze generatie het toch een beetje anders wil doen. En ik verwacht niet dat de vrouwen gaan werken, de mannen thuis blijven en ze hun kind thuisonderwijs gaan geven. Maar ze gaan het wel anders doen.

Ik mis de ijverigheid ook tijdens de lessen, wanneer ik een presentatie geef en iedereen een spelletje doet op de Ipad. Of soms is de les begonnen en zijn er 10 mensen, geleidelijk aan druppelen de rest van de 50 dan wel binnen. Maar ook zonder dat de docent op kijkt of dat er verontschuldigingen aan te pas komen. Nou moet ik zeggen dat dit alleen bij mijn Chinese leraar zo is, de westerlingen zeggen er wat van. En dat vind ik ook niet meer dan normaal, ik zou me denk ik kapot schamen als ik 20 minuten te laat zou zijn, laat staan elke dag.

Toch heb ik daar ook mee om moeten leren gaan, wat voor een Nederlander 15.00 uur is, is voor een Braziliaan 15.20 uur. Gelukkig hebben we van elkaar geleerd, maar in het begin was ik er wel echt pissig over. En begrijp me niet verkeerd, ik mag zelf ook graag treuzelen en ik ben regelmatig een paar minuten te laat maar dat is anders ;).

Liefs,

Loïs Ernst