Hallo lieve lezers,

Zoals velen van jullie misschien wel weten ben ik nu al een poosje 21 jaar oud, of hoe je dat in het Chinees zegt: 21 en een beetje. Maar met die mooie leeftijd komt naast een hele boel levenservaring blijkbaar ook lichamelijk ongemak. Ik had eigenlijk al maanden een beetje een zeurende pijn in mijn rug maar sinds vorige week donderdag was het bijna ondraaglijk. Hoe het kwam geen idee maar wel vervelend.

We zouden dat weekend naar Quanzhou gaan, een kleine stad op een uurtje afstand van Xiamen, en zo geschiedde. Omdat ik amper kon lopen, kwamen mijn vriendinnen heel lief mijn koffer van de 5e etage ophalen, om zich vervolgens het hele weekend erover te bekommeren. Veel rust kreeg ik het weekend natuurlijk niet maar we hebben het wel naar ons zin gehad. We hebben een Daoïstische tempel bezocht, door de oude stad gewandeld en over de bekende brug gelopen. Maar naast deze activiteiten hebben we ook wel een beetje heerlijk ontspannen, onder het genot van een cheeseburger keken we op de eerste avond een Chinese romantische drama. De cheeseburgers hadden we via Mei Tuan (thuisbezorgd) besteld en zo trots als een pauw (omdat het gelukt was) lagen we met z'n vijven verdeeld over 2 bedden de film te kijken. Op de laatste avond aten we hot pot, ik denk dat dat toch wel mijn favorietje is. Naast dat het heel lekker is, vind ik het gewoon zo gezellig altijd, lekker samen delen en alles van elkaar proeven. Dat is iets wat we trouwens altijd doen, de eerste 5 minuten nadat onze maaltijden worden geserveerd, worden de lepels, stokjes, borden en bakjes uitgewisseld alsof het van groots belang is dat iedereen alles van elkaar heeft geproefd. Delen is gelukkig geen probleem bij ons.

Maar goed na een weekend strompelen en paracetamols eten ging ik, op advies van de leraar, naar de ziekenboeg hier op de campus. Met 4 meiden sterk kwamen we aan. Van te voren had ik bedacht dat ik geen pijnstilling wilde omdat ik de Nederlandse paracetamol toch het beste vertrouw en dat ik geen warmtepleisters wilde. Zonder te kijken vertelde de "dokter" dat hij me warmte pleisters kon geven of ibuprofen, binnen 5 minuten stonden we weer buiten. Om de hoop niet gelijk op te geven gingen we nog even langs de apotheek, hier kreeg ik een spray, leuk voor even maar geen oplossing. Na 6 dagen pijn bedacht ik (en vooral mijn ouders) me dat ik maar even naar een echte dokter moest.

Een huisarts kennen ze hier volgens mij niet echt, dus naar het ziekenhuis. Na school gingen Sophie en ik gelijk om 14.20uur met de taxi naar het ziekenhuis. Eenmaal daar werd ik doorgestuurd naar orthopedie, na even zoeken en 3x vragen kwamen we op de afdeling terecht. De zusters daar registreerde mij en vertelden dat we misschien de volgende dag beter terug konden komen omdat het inmiddels 3 uur was, ik vroeg of we mochten wachten en uiteindelijk werden we na een kwartiertje gezien door de arts. Hij kon best engels en stelde me wat vragen, vervolgens vroeg hij me de pijnlijke plek aan te wijzen. Ik stond op, keerde hem mijn rug toe en wees het aan, nou dat heb ik geweten.. Met z'n vuist sloeg die (niet perse hard, maar wel te hard) op mijn zere plek "does this hurt?" ik stapte als reactie op zijn mishandeling natuurlijk naar voren en zei dat het inderdaad pijn deed. Hij draaide een papier uit met daarop informatie en een QR-code, deze moest ik gelijk scannen en daarmee betaalde ik mijn behandeling. voor 35 hele euro's had deze beste meneer een CT scan voor me klaar liggen. Ik betaalde en daar gingen Sophie en ik weer, op naar de volgende zoektocht.

De radiologie afdeling was ongelofelijk, naast dat ik het er heel grimmig vond, een lange hal met 40 schuifdeuren met zo'n 'radioactief' sticker erop, was het ook ongelofelijk hoe efficient en snel die afdeling werkte. Vlak voordat de deur openschoof werd het volgende nummer omgeroepen, de nieuwe persoon kwam dan de kamer binnen terwijl de vorige patient nog in het bed lag. Tussen de patiënten door werd er niet schoongemaakt of ontsmet, het was gewoon doorgaan. Persoonlijk vond ik het geen fijne ervaring en had ik iets meer privacy wel kunnen waarderen, maar efficient was het wel. Na de CT scan moest ik gelijk weer naar de dokter terugkomen dus daar gingen we weer. Wel eerst even plassen, bij het handen wassen kwam ik erachter dat er geen handzeep was. En dan sta je in een ziekenhuis he.. Enfin wij terug naar de dokter.

Ik had natuurlijk gehoopt dat de dokter zei, je hebt aanstelleritis, je bent te dik of je wordt oud en hebt een spiertje verdraaid. Maar de beste man opende het gesprek met de volgende woorden: "You have two problems" de spanning was om te snijden. Gelukkig viel het wel mee, ik blijk een hernia te hebben en heb een afwijking in een ruggenwervel. Vervelend maar ik kan er 100 mee worden, hij schreef me een zware pijnstiller voor waarvan je maar een op een dag mag hebben. Ik ben niet zo van de medicijnen dus durf ze uiteraard niet te slikken, maar heb ze in ieder geval wel. Na een week moet het beter gaan en anders moet ik weer terug, maar daar gaan we niet vanuit.

Binnen 1,5 uur stonden we weer buiten, €40,- lichter maar wel met een diagnose en pillen. In Nederland is dit toch echt een ondenkbare situatie. Ik heb gemerkt dat het hier prima geregeld is maar ben ook blij met de gezondheidszorg thuis hoor. Maar het ziekenhuis in China hebben we in ieder geval afgevinkt en ik ben zeker van plan dat zo te laten.

Liefs,

Loïs Ernst