Hi lieve lezers!

Dit weekend was het 1 mei, en dat is natuurlijk de dag van de arbeid. In China is dat 1 van de 2 grootste feestdagen, een dag waarop de meeste Chinezen ook daadwerkelijk vrij zijn. En wat gaat men dan doen? Reizen. Omdat het een officiële feestdag is, was de universiteit ook dicht. Van vrijdag tot en met dinsdag (morgen), en wat gaat men dan doen? Reizen. We besloten om met ons vijven naar Shanghai te gaan, met de trein. Op het aller slechtste en drukste voorbereid vertrokken we 4 uur voor de trein het station zou verlaten de campus, we vonden het nodig om de laatste les dan ook te stippen, want stel je voor. Om uiteindelijk 3,5 uur te vroeg op het station aan te komen. Maarrrr beter te vroeg dan te laat zullen we dan zeggen.

In de trein zaten we gezellig op 1 rij. Ik zat tussen Sophie en Vera in en na afloop van Sophie's en mijn film, luisterde we met z'n drieën muziek, hollandstalig natuurlijk. In de trein zat een meisje voor ons, die steeds stiekem naar ons spiekte. We zwaaiden al een paar keer waarna zij elke keer vakkundig wegdook, om ons vervolgens veilig in de weerspiegeling van het raam verder te bespieden. We knoopten een gesprekje aan met haar moeder, die vroeg aan Sophie of haar Chinees goed was, Sophie antwoordde met: heel erg bedankt. Daar heb je het antwoord helaas... Hahahaha. Na 6 uren kwamen we aan in Shanghai, met de taxi naar het hotel en lekker slapen. Maar niet voor dat we bij Yang's 24-uurs dumpingszaak nog even een portie naar binnen hadden geschoven. Bij de eerste hap explodeerde Luus haar dumpling, niet alleen op haar eigen jas en die van Sophie maar de mensen achter haar werden ook de dupe. Welkom in Shanghai!

De kamer die we geboekt hadden, werd als 'De Bunker' gedoopt. Bijna alle muren waren zwart en het was 1 ruimte met daarin 2 tweepersoonsbedden en 1 slaapbank welke ook ruimte bood voor 2. Heel erg knus maar wat hebben we ons begierd vooraf. Na onze eerste toch wel korte nacht hadden we een drukke dag op de planning staan. We gingen naar de Bund, een uitkijkplek welke zicht geeft op de skyline van Shanghai. Om hier te komen ga je over de East Nanjing Road, ofwel de Herestraat van Shanghai. Samen met ons hadden nog zo'n duizenden mensen dit idee. De afgelopen 4 dagen dat we er waren kon je op koppen lopen, het leger stond bij stoplichten om in en uit te schuiven om het verkeer te regulieren, politieagenten deden bij de zebrapaden hetzelfde. Heel bijzonder om te zien hoe precies de crowdcontrol hier genomen wordt, door de grote hoeveelheid aan mensen voel je ook de druk om je er aan te houden. En daar bedoel ik mee dat ik amper mensen (lees buitenlandse toeristen) heb gezien die toch brutaal waren en bijvoorbeeld nog snel even overstaken.

Door de grote drukte was het bijna onmogelijk om onszelf te verplaatsen met de taxi, daarom maakte we gebruik van de metro. De metro was natuurlijk ook erg druk en stopte na een bepaalde tijd niet meer bij ons hotel om dat het te dichtbij de mainstreet was. Dus dan maar op de fiets. Als echte Nederlanders waanden we onszelf probleemloos een weg door de overweldigende stad heen. Bij stoplichten waar we eigenlijk schuin over moesten steken gingen we als echte Dang Di Ren (dit is het Chinese woord voor locals, en gebruiken we al sinds aankomst dagelijks) achter de echte locals op hun scooters aan, eten of gegeten worden, we aten.

In de avond gingen we naar Yu Garden, en we gingen heen voor de prachtig verlichte traditionele gebouwen, de rode gloed die het hele gebied uitstraalde gaf een gevoel van een traditioneel China. We kwamen hier om rond te struinen, foto's te maken en misschien een souveniertje te kopen. Luus wilde graag een Adidas X China vest kopen, 's middags was die haar voor 500¥ aangeboden we wisten bij een andere verkoper af te dingen tot 200¥ maar toch kocht ze hem niet. Bij Yu Garden waren er allemaal straatverkopers, met een soort visitekaartje met plaatjes bewapend kwamen ze op je af om te vragen of je iets wou. Toen Luus bevestigde dat ze er max 200¥ voor wilde betalen was er een deal, achter de vrouw aan dan maar. De kleine verkoopster rende nog net niet weg en met 5 toch wel ietwat lange meiden zette we de achtervolging in. Ze leidde ons de drukte en mooie omgeving uit naar een achteraf straatje, hier stonden haar collega's gewapend met vuilniszakken vol goederen op ons te wachten, als een heuse illegaal deal. Maar Luus had haar jas!

We besloten op dag 3 om naar een soort zwarte markt te gaan, verscholen in de krochten van een metrostation lag een eindeloos aanvoelende markt met daarin alles wat je maar wensen kon. Ik heb mijn plekje gevonden. We raakten elkaar al vrij snel kwijt en in mijn eentje was ik aan het afdingen voor een souveniertje. Toen we elkaar later terug vonden mocht ik de andere meiden ook helpen met afdingen, ik ben geboren voor dit moment! De pest met zulke marktjes is alleen wel dat je er hebberig van word, ik kreeg op den duur een tas op het oog en kon hem niet loslaten. Na een dans van complimentjes, om de beste prijs vragen, te laag bieden en weglopen, kwam ik terug bij mijn tas. Oke zei ik, we doen het, toen ze de tas begon in te pakken, typte ik (expres) een te laag bedrag in om te betalen, ik moest en zou het nog 1x proberen. Helaas kreeg ik niet alleen een nee van de verkoopster maar ook mijn vriendinnen bevestigde dat ze echt een hoger bedrag had gezegd, hier moeten we nog aan werken.. Ik kreeg er nog 5 extra yuan af, en met ruim 900¥ minder dan het oorspronkelijke bedrag verliet ik tevreden, met tas, de markt.

Op de laatste dag besloten we dat het wel welletjes was met de bezienswaardigheden waarover we naar huis konden schrijven en was het tijd voor het echte studentenleven, we gingen op stap! Die ochtend kochten we voor €40,- een kaart voor de bekendste club van Shanghai, INS, een club met 6 verdieping met elk een ander thema. Deze kaart verleende niet alleen toegang maar zorgde ook voor gratis drankjes, We startte bij FRIENDS, hier stonden de kannen met drank voor het grijpen, en kon je onbeperkt bij vullen. We genoten van de westerse muziek, elkaars gezelschap en de geweldige dansmoves van de Chinese jeugd om ons heen. De drank was slecht maar de vibes waren goed. De avond eindigde voor mij helaas wat eerder want ik voelde me totaal niet goed en na een tactisch barfje vertrokken Vera en ik met de taxi naar huis. Gelukkig wel alle verdiepingen gezien.

En toen zat onze reis er al weer op. We vertrokken de volgende dag rond 10.00 uur uit het hotel en om 12.00 uur stipt vertrok de trein terug naar 'huis'. Er stond ons nog 1 avontuur te wachten, eten bestellen in de trein. Je kan hier eten naar een station laten komen, wat het treinpersoneel dan vervolgens naar jou in de trein brengt. Op de heenreis waren we hier op 1 minuut net te laat mee, dus daar had ik van geleerd en op het station plande ik onze lunch. We gingen voor KFC en ja hoor, daar kwam het treinpersoneel aan. Ik moest mijn telefoonnummer even verifiëren en daar zaten we, als 5 kinderen tevreden met een burger in ons hand op een rij, stilletjes te genieten van onze overwinning. De rest van de reis bestond uit een afwisseling van slapen, muziek en kletsen, precies zoals het hoort na een meidenweekend. Eenmaal in Xiamen aangekomen werden we begroet met miezerregen, ja dat voelde even als thuiskomen, alleen sprak er niemand Nederlands. Na de taxi namen we bepakt en bezakt een scootertje naar de dorms. Mijn huisgenootje had er wederom weer een enorme teringbende van gemaakt, maar nadat ik een wasje had gedaan en gedoucht had, vroeg ik of ze de grond eerst wou leeg maken zodat ik kon uitpakken en keerde de rust na een uur terug.

Morgen weer naar school!

Liefs,

Loïs Ernst

p.s. Ik zal nog wat foto's uploaden! Voor iedereen die me fotoruimte cadeau heeft gedaan heel erg bedankt! Voor nu heb ik eerst genoeg ruimte dus ik al snel uploaden!