Lieve lezers,

Wat vliegt de tijd, 9 weken geleden kwamen we op de campus in Xiamen aan, overrompeld door de warmte, vervelende kamergenootjes en het feit dat we nog geen rooie cent op onze studentenkaart hadden staan. Nu 9 weken later zijn we professionals in het leven aan de universiteit Xiamen. We bestellen ons avondeten bij onze favoriete medewerker in de kantine, vissen onze pakketjes uit de georganiseerde chaos alsof we het al jaren doen en zwaaien dagelijks vrolijk naar de bewakers. Het feit dat er zoveel kan gebeuren, en je je zo erg kan aanpassen in toch wel een korte tijd verrast me. En volgende week is het allemaal afgelopen. Als het in de eerste week even tegen zat of niet ging zo als het zou moeten zeiden we tegen elkaar, ach voor je t weet is het voorbij en lachen we erom dus laten we ervan genieten. En we hadden gelijk, we lachen erom en we hebben er van genoten.

Maar voor we sentimenteel kunnen doen moet het een en ander eerst nog even gebeuren. We hebben nog een 1-op-1 gesprek met onze spreekvaardigheid docent, mogen nog een tentamen maken en als klap op de vuurpijl, hebben we ook nog een Tai Chi tentamen. Persoonlijk vind ik Tai Chi dus helemaal niks aan, de eerste lessen bestonden ook uit zoveel herhaling dat ik er bijna van in slaap viel. Tai Chi op zichzelf is nog niet zo erg, het gaat soms misschien wat langzaam maar als je lekker bezig bent dan is het echt wel te doen. Wat ik het ALLER ERGST vind is dat niemand met me wil praten tijdens de les. En ik begrijp dat het geen theekransje is he, maar 2 uur lang mijn mond houden, terwijl we in de hitte een oefening staan te doen die ik nu al 8x heb gedaan? Niet mijn hobby.

En warm is het hier zeker, vorige week was het elke dag meer dan 30 graden. Ik wil natuurlijk niet klagen maar op t moment dat ik mijn kamer met airco verlaat en een soort van door de hitte in mijn gezicht wordt geslagen, ja dan ben je best blij met een beetje regen. Dus maandag liepen we met onze parapluutjes naar de kantine om te ontbijten. Stipt om 9.15uur ontmoeten we elkaar, gaan we na onze ochtendwandeling zitten aan onze stamtafel, stipt om 9.50uur begin ik aan mijn wandeling naar school met wie daar die dag ook zin in heeft, en om 10.20uur begint de les. Zo'n semester geeft ook een gevoel van eenheid, we hebben allemaal hetzelfde leven, zijn allemaal bang voor dezelfde docent en beseffen ons allemaal dat ook dit weer overgaat.

Dus nog één week, een gekke week, een week waarin we de laatste toetsen hebben, op een dag voor de laatste keer op de scooters zitten, voor de laatste keer samen aan onze stamtafel eten en voor t laatst überhaupt samen zijn op deze bijzondere plek. En wat ben ik dankbaar dat ik er deel van uit mocht maken.

Liefs,

Loïs Ernst