Dag lieve lezers,

Als ik dit schrijf is het zaterdagavond, ik ben al 2 dagen op de campus van de universiteit en hiervoor hebben we ook al 2 nachten in een hotel in hartje Xiamen gezeten, of wel: we zijn inmiddels 'locals'.

Maar laat ik vooral bij het begin beginnen. Na wederom een emotioneel afscheid in Appingedam vertrokken Kevin, mn vader en ik naar Schiphol. We hadden eerst nog even een korte pauze bij Kevin thuis, want de auto deed het even niet, en de mannen moesten eigenlijk toch nog wel plassen. Ondanks de file bij Amsterdam zuid kwamen we mooi op tijd bij het Van Der Valk om nog even samen te eten. Op Schiphol ontmoette ik mijn vriendinnen Anisa, Luus, Sophie en Vera, en onder toeziend oog van onze familie's, vriendjes, vriendinnetjes en vrienden stapten we in de rij voor een boardingpass. Na 10 minuten in de rij vond de moeder van Sophie het echter wel welletjes en ontdeed ons in 30 seconden van al onze paspoorten om ons zelf maar even in te checken, met succes! En daar gingen we dan echt. Het vliegen verliep vlekkenloos, alles was op tijd. Luus en ik zaten achter elkaar en de andere meiden naast elkaar, heel erg gezellig. Ik zat aan het raam en aan het gang pad zat een meid van mijn leeftijd, nadat we vriendelijk naar elkaar gelachen hadden ging ik het gesprek maar aan en deelden we even later vrolijk snoepjes. Binnen 3 uur had ik 2 belangrijke regels overtroffen: geef nooit zomaar je paspoort af en neem geen snoep aan van vreemden... Oeps.

Op Beijing stapten we over, waar ik na 6 heerlijke uurtjes slaap eerst even ruzie kon maken met de douane omdat mijn powerbank niet toegestaan was op binnenlandse vluchten. Gelukkig was ik scherp, helaas toch verloren. Nou ja verloren is een groot woord, ze gaan hem bij de universiteit bezorgen, vraag me toch af hoe ze dat gaan doen als hij de lucht niet in mag maar oke.. We gaan het zien.

In Xiamen aangekomen namen we een taxibusje naar het hotel, de taxichauffeuse van 1 meter 50 kwam als een soort pinguïn aangehuppeld waarna ze als ware tetris-master 5 grote koffers, kleine koffers en tassen in haar busje propte. Ze bleek later ook een prima coureur te zijn toen ze van bijna geruisloos zichzelf tussen het andere verkeer heen loodste. Tot nu toe geen enkel moment van stress. Het inchecken duurde onlogisch lang, maar he je bent in China, wat verwacht je dan. Eigenlijk was het een heerlijke reis.

Die avond gingen we snel even wat eten, een man riep ons naar zijn restaurantje en en placeerde ons op zijn eigen plekje buiten aan de straat. Na een snelle maaltijd en 8 rondjes op zoek naar een supermarktje te hebben gelopen vonden we een klein 7-eleven-achtige winkel vlakbij het hotel, waarna we na een ijsje allemaal naar ons eigen hotelkamertje vertrokken. De volgende ochtend besloten Luus en ik op pad te gaan, op zoek naar een simkaart. Ook dit ging weer extreem soepel, en tegen ons verwachting in duurde het in totaal maar een uur ofzo. We zagen onderweg wel een man ruzie maken met de politie en werden kort door een dronken man achtervolgd, en dat allemaal voor 11 uur 's ochtends. Maar dat mocht de pret niet drukken. We liepen door een echt Chinees straatmarktje, waar de vis word schoongemaakt onder een kraantje uit de muur, de ganzen veerloos aan een haak hangen, wachtend tot ze bereid worden en de inktvis op straat in de zon ligt te drogen. Dan weet je dat je terug bent. En ik had het voor geen goud willen missen!

Liefs,

Loïs Ernst